Δεν είναι ο πρώτος αγώνας της ημέρας. Είναι ο τρίτος ή ο τέταρτος. Έχει προηγηθεί ένταση, συγκέντρωση, αναμονή, ξανά παιχνίδι.
Κάπου ενδιάμεσα, πίνεις ένα αναψυκτικό ή τρως κάτι γλυκό για να πάρεις ενέργεια. Για λίγη ώρα, όντως νιώθεις καλύτερα.
Μετά όμως, χωρίς να έχει αλλάξει κάτι στο παιχνίδι, η εκτέλεση βαραίνει.
Η σκέψη αργεί. Η συγκέντρωση δεν κρατιέται εύκολα. Και αρχίζεις να «τραβάς» τις στεκιές με περισσότερη προσπάθεια.
Αυτό δεν είναι σύμπτωση.
Η ζάχαρη ανεβάζει γρήγορα τη γλυκόζη στο αίμα. Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί άμεσα αυτή την ενέργεια και η αίσθηση διαύγειας ανεβαίνει. Όμως το σώμα προσπαθεί αμέσως να επαναφέρει την ισορροπία, μειώνοντας τη γλυκόζη που κυκλοφορεί. Το αποτέλεσμα είναι μια απότομη πτώση διαθέσιμης ενέργειας στον εγκέφαλο. Δεν «άδειασες» επειδή κουράστηκες περισσότερο, αλλά επειδή το καύσιμο ήρθε γρήγορα και έφυγε γρήγορα.
Σε συνεχόμενους αγώνες, αυτό το σκαμπανέβασμα κοστίζει διπλά. Δεν πέφτει μόνο η ενέργεια. Πέφτει και η σταθερότητα της συγκέντρωσης.
Γι’ αυτό, σε τέτοιες συνθήκες, το ζητούμενο δεν είναι η απότομη ενίσχυση, αλλά η σταθερή παροχή ενέργειας.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει απλά πράγματα. Αποφεύγεις τη ζάχαρη ανάμεσα στους αγώνες. Έχεις μαζί σου κάτι που μεταβολίζεται πιο αργά: ένα μικρό σνακ, ένα τοστ, μια μπανάνα. Τροφές που δεν ανεβάζουν απότομα τη γλυκόζη και δίνουν ενέργεια που κρατάει στον χρόνο.
Παράλληλα, το νερό παίζει καθοριστικό ρόλο. Η αφυδάτωση, ακόμη και σε μικρό βαθμό, επιβαρύνει τη συγκέντρωση. Στους συνεχόμενους αγώνες, το να πίνεις νερό τακτικά — και όχι μόνο όταν διψάς — βοηθά να διατηρείται η καθαρότητα της σκέψης.
Τα διαλείμματα των πέντε ή δέκα λεπτών δεν είναι χρόνος για «ανέβασμα». Είναι χρόνος για σταθεροποίηση. Γι’ αυτό έχει νόημα να έχεις κάτι έτοιμο μαζί σου, πριν το χρειαστείς.
Σε τουρνουά με πολλούς αγώνες, δεν κερδίζει αυτός που ανεβαίνει πιο πολύ. Κερδίζει αυτός που πέφτει λιγότερο.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.
Και εδώ το μπιλιάρδο συναντά την καθημερινή ζωή. Στη δουλειά, στις σχέσεις, σε κρίσιμες αποφάσεις, το ζητούμενο δεν είναι να νιώθεις καλά ή σίγουρος. Είναι να μπορείς να παράγεις το μέγιστο των δυνατοτήτων που έχεις εκείνη τη στιγμή, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Όχι το ιδανικό, αλλά το διαθέσιμο.
Η υψηλή απόδοση δεν είναι προνόμιο πρωταθλητών. Είναι μια επιστημονικά θεμελιωμένη διαδικασία που μπορεί να εφαρμοστεί από οποιονδήποτε. Δεν υπόσχεται κορυφές. Υπόσχεται σταθερότητα. Και συχνά, αυτή η σταθερότητα είναι που ανεβάζει τελικά και το επίπεδο.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.