Φτάνεις στον χώρο του αγώνα λίγο πριν την έναρξη. Έξω έχει φως ημέρας, μέσα τεχνητό φωτισμό. Το τραπέζι είναι έτοιμο, οι μπάλες φαίνονται ίδιες, τίποτα δεν δείχνει «λάθος».
Κι όμως, από τις πρώτες στεκιές κάτι δεν κάθεται σωστά.
Οι αποστάσεις δεν διαβάζονται καθαρά. Οι λεπτές γωνίες φαίνονται πιο βαριές. Η εκτέλεση έχει μικρή αστάθεια, χωρίς να μπορείς να εντοπίσεις συγκεκριμένο τεχνικό λάθος.
Αυτό δεν είναι άγχος και δεν είναι θέμα συγκέντρωσης. Το οπτικό σύστημα χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί σε αλλαγές φωτεινότητας και τύπου φωτός. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η προσαρμογή, η αντίληψη βάθους και αντίθεσης μειώνεται, ακόμη κι αν υποκειμενικά «βλέπεις καλά». Η φυσιολογία της όρασης περιγράφει αυτή τη διαδικασία ως light adaptation (προσαρμογή στο φως), φαινόμενο που μελετήθηκε συστηματικά ήδη από τον 19ο αιώνα από τον Jan Evangelista Purkyně και αποτελεί βασική αρχή της οπτικής νευροφυσιολογίας.
Το σώμα είναι παρόν. Το μάτι όχι ακόμη.
Γι’ αυτό η παρουσία στον χώρο περίπου μισή ώρα πριν τον αγώνα δεν είναι προθέρμανση. Δεν είναι ανάλυση και δεν είναι δουλειά στο παιχνίδι. Είναι χρόνος για να συγχρονιστεί το οπτικό σύστημα με τον φωτισμό του χώρου πριν του ζητήσεις ακρίβεια.
Όταν ξεκινάς να παίζεις αφού έχει ολοκληρωθεί αυτή η προσαρμογή, η εκτέλεση δεν γίνεται καλύτερη επειδή «προσπάθησες». Γίνεται πιο καθαρή επειδή το σύστημα που βλέπει έχει έρθει εγκαίρως στον αγώνα.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.