Η αυτοπεποίθηση δεν είναι ψυχολογία

Όταν στην κρίσιμη στεκιά δεν μπορείς να βάλεις την μπάλα που βάζεις στην προπόνηση. Στον αγώνα, μια μπάλα που συνήθως βάζεις, τη χάνεις. Ξέρεις ότι μπορείς να τη βάλεις. Και όμως, εκείνη τη στιγμή δεν είναι το ίδιο. Στην προπόνηση βγαίνει κανονικά. Στον αγώνα, στην ίδια στεκιά, κάτι αλλάζει. Η εκτέλεση δεν είναι ίδια. Υπάρχει μια μικρή απόκλιση στον ρυθμό. Η κίνηση δεν είναι το ίδιο συγκεκριμένη. Δεν είναι θέμα αυτοπεποίθησης. Είναι θέμα συσσωρευμένης πληροφορίας καταγεγραμμένης. Η θεωρία self-efficacy του Albert Bandura δείχνει ότι η αίσθηση ικανότητας δεν βασίζεται σε αυτό που “πιστεύεις”, αλλά σε αυτό που έχεις επαναλάβει πολλές φορές με συνέπεια. Ο εγκέφαλος δεν δημιουργεί εμπιστοσύνη μέσω σκέψης, αλλά μέσω εμπειρίας. Ό,τι έχεις κάνει επαναλαμβανόμενα με καταγραφή, αυτό θεωρεί βάση. Η στεκιά σου υπό πίεση δεν δείχνει τι μπορείς να κάνεις. Δείχνει τι κάνεις κάθε μέρα, σε κάθε έκφραση της ζωής σου. Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται. Συσσωρεύονται αποδείξεις. Η προπόνηση δεν γίνεται μόνο πάνω στο τραπέζι. Όταν τα λόγια σου είναι μετρημένα και ωφέλιμα, οι κινήσεις σου στοχευμένες και συγκεκριμένες, τότε και η στεκιά σου γίνεται συγκεκριμένη, υπό έλεγχο, με επαναληψιμότητα στο αποτέλεσμα. Άρα η προπόνηση δεν αρχίζει και τελειώνει πάνω στο τραπέζι του μπιλιάρδου, αλλά συνεχίζεται για όλες τις υπόλοιπες ώρες που είσαι εκτός τραπεζιού. Και είναι εξίσου σημαντική με την τεχνική προπόνηση του μπιλιάρδου. Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.