Τελειώνει ο αγώνας και δεν ξέρεις τι να κρατήσεις.
Κέρδισες ή έχασες — αλλά δεν ξέρεις αν έπαιξες όπως μπορείς.
Στους περισσότερους παίκτες, η αξιολόγηση γίνεται με βάση το αποτέλεσμα.
Όχι με βάση το παιχνίδι.
Και έτσι δημιουργείται ένα πρόβλημα:
δεν ξέρεις αν πρέπει να αλλάξεις κάτι
δεν ξέρεις αν έπαιξες σωστά
δεν ξέρεις αν απλώς δεν “έκατσε” το παιχνίδι
Αυτό δεν είναι θέμα εμπειρίας.
Είναι θέμα μέτρησης.
Στη μάθηση δεξιοτήτων (motor learning), η απόδοση αξιολογείται σε σχέση με τον μέσο όρο σου
(average performance: τι κάνεις σταθερά σε μεγάλο δείγμα προσπαθειών).
Χωρίς αυτό, ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί το αποτέλεσμα ως κριτήριο.
Και το αποτέλεσμα δεν είναι αξιόπιστο.
Ένα απλό εργαλείο:
Για 10 ημέρες, κάθε μέρα παίξε 20 ανοιχτά τραπέζια
(χωρίς πρόβλημα — τραπέζια που μπορούν να καθαριστούν).
Ξεκινάς με λευκή στο χέρι και προσπαθείς να τα τελειώσεις.
Μετράς:
σε πόσα από αυτά τα τραπέζια τελειώνεις.
Συνολικά θα έχεις 200 προσπάθειες.
Αυτό είναι το δείγμα σου.
Αυτός είναι ο μέσος όρος σου.
Στο τουρνουά, δεν αλλάζεις τίποτα.
Απλώς παρατηρείς:
παίζεις κοντά σε αυτό το ποσοστό ή όχι;
Αν είσαι κοντά → έπαιξες στο επίπεδό σου
Αν είσαι μακριά → κάτι άλλαξε στην εκτέλεση
Το ίδιο μπορεί να μετρηθεί και στο αμυντικό παιχνίδι (safe):
– όταν σε αφήνουν σε safe, μετράς πόσες φορές βγαίνεις χωρίς φάουλ
– όταν παίζεις άμυνα, μετράς πόσες φορές αφήνεις τον αντίπαλο χωρίς άμεση επαφή με τη μπίλια
Αλλά αν δεν υπάρχει χρόνος για όλα, αυτό το ένα αρκεί.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στη ζωή.
Σε πολλούς τομείς — δουλειά, διατροφή, προπόνηση, συνήθειες — δεν ξέρουμε πού βρισκόμαστε.
Δεν έχουμε μετρήσει τι μπορούμε να κάνουμε.
Και όταν έρθει η στιγμή να αξιολογήσουμε το αποτέλεσμα,
δεν έχουμε βάση σύγκρισης.
Έτσι μπερδεύουμε το αποτέλεσμα με την πραγματική απόδοση.
Με απλά λόγια:
Δεν μπορείς να κρίνεις την απόδοση, αν δεν έχεις πρώτα μετρήσει τον μέσο όρο σου.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το.
Αν όχι, προσπέρασέ το.