Υπάρχει μια εμπειρία που έχουν ζήσει σχεδόν όλοι οι παίκτες.
Στην προπόνηση παίζεις καλά.
Οι μπάλες μπαίνουν.
Τα πλασέ βγαίνουν.
Το παιχνίδι κυλάει σωστά.
Υπάρχει ρυθμός.
Και μετά έρχεται ο αγώνας.
Το τραπέζι δεν άλλαξε.
Η στέκα είναι η ίδια.
Οι μπάλες είναι ίδιες.
Κι όμως κάτι αλλάζει.
Οι γωνίες εκτέλεσης φαίνονται διαφορετικές.
Οι μπάλες μοιάζουν αλλιώς.
Η εκτέλεση βαραίνει (δυσκολεύει).
Και ο ρυθμός που υπήρχε στην προπόνηση εξαφανίζεται.
Και ξαφνικά αρχίζεις να παίζεις χειρότερα από ό,τι στην προπόνηση.
Οι περισσότεροι παίκτες δίνουν την ίδια εξήγηση:
«Μάλλον χρειάζομαι περισσότερη τεχνική.»
Και έτσι επιστρέφουν στην προπόνηση κάνοντας ακόμη περισσότερες τεχνικές επαναλήψεις.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές η τεχνική δεν είναι το θέμα.
Το θέμα είναι ότι η προπόνηση δεν μοιάζει αρκετά με τον αγώνα.
Η επιστήμη της μάθησης δεξιοτήτων το περιγράφει αυτό ως transfer of training, δηλαδή μεταφορά της προπόνησης στην πραγματική συνθήκη. Είναι μια βασική αρχή που μελετάται στον κλάδο της Motor Learning.
Με απλά λόγια:
ο εγκέφαλος μαθαίνει καλύτερα όταν η εξάσκηση μοιάζει με την κατάσταση στην οποία θα χρειαστεί η δεξιότητα.
Αν η προπόνηση γίνεται μόνο σε ήρεμο περιβάλλον, χωρίς πίεση και χωρίς συνέπειες, τότε το σώμα μαθαίνει να εκτελεί σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες.
Όταν εμφανιστεί αγώνας, το σύστημα αλλάζει.
Η ένταση ανεβαίνει.
Η προσοχή στενεύει.
Η απόφαση πρέπει να παρθεί πιο γρήγορα.
Και η εκτέλεση που δούλευε στην προπόνηση δεν μεταφέρεται πάντα αυτόματα.
Γι’ αυτό η σωστή προπόνηση δεν έχει μόνο τεχνική.
Έχει και συνθήκες.
Μερικές φορές αυτό σημαίνει απλά πράγματα:
να μετράς την αποτελεσματικότητα στα drills
ή να ορίζεις στόχο για κάθε προσπάθεια σε ένα drill
και κάποιες φορές να δημιουργείς μικρή πίεση πριν από μια στεκιά
(για παράδειγμα: αν χαθεί η μπάλα, το drill ξεκινάει από την αρχή).
Όχι για να κάνεις την προπόνηση πιο δύσκολη.
Αλλά για να την κάνεις πιο αληθινή.
Ένα απλό εργαλείο λοιπόν που μπορείς να πάρεις από αυτή τη σκέψη είναι το εξής:
την επόμενη φορά που θα πας για προπόνηση, μην χτυπήσεις απλώς μπάλες.
Βάλε έναν μικρό στόχο.
Μέτρα το αποτέλεσμα.
Και δώσε σε κάθε προσπάθεια μια μικρή σημασία.
Μπορεί να σου φαίνεται μικρή αλλαγή.
Αλλά συχνά τέτοιες μικρές αλλαγές είναι αυτές που αρχίζουν να γεφυρώνουν την απόσταση ανάμεσα στην προπόνηση και τον αγώνα.
Και εδώ το μπιλιάρδο συναντά ξανά τη ζωή.
Πολλές φορές προετοιμαζόμαστε σε συνθήκες ηρεμίας,
αλλά καλούμαστε να αποδώσουμε σε συνθήκες πίεσης.
Στη δουλειά.
Σε μια σημαντική απόφαση.
Σε μια δύσκολη στιγμή.
Αν η προετοιμασία μας υπάρχει μόνο όταν όλα είναι εύκολα, τότε όταν έρθει η πίεση μοιάζει σαν να ξεκινάμε από την αρχή.
Όταν όμως η προετοιμασία περιλαμβάνει και τη συνθήκη της πίεσης, τότε κάτι αλλάζει.
Δεν γινόμαστε τέλειοι.
Αλλά γινόμαστε πιο σταθεροί.
Και πολλές φορές αυτή η σταθερότητα είναι που κάνει τη διαφορά.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το.
Αν όχι, προσπέρασέ το.