Οι περισσότεροι παίκτες πιστεύουν ότι το παιχνίδι χάνεται πάνω στο τραπέζι.
Στην πραγματικότητα, πολλά παιχνίδια χάνονται στην καρέκλα.
Όχι επειδή κάθεσαι.
Αλλά επειδή εκεί αφήνεις το μυαλό να φύγει.
Τι συμβαίνει συνήθως όταν κάθεται ένας παίκτης;
βλέπει το σκορ
σκέφτεται το προηγούμενο λάθος
κοιτάει τον αντίπαλο
«τρέχει» το παιχνίδι μπροστά ή πίσω
ή απλώς χαλαρώνει υπερβολικά
Όλα αυτά έχουν ένα κοινό αποτέλεσμα:
η προσοχή διαλύεται χωρίς να το καταλάβεις.
Και όταν ξανασηκωθείς, χρειάζεσαι 2-3 στεκιές για να “μπεις” πάλι.
Αν προλάβεις.
Ένα απλό πλαίσιο που δουλεύω με τους αθλητές/παίκτες μου:
Όταν κάθεσαι στην καρέκλα, δεν ξεκουράζεσαι νοητικά.
Ξεκουράζεσαι μόνο σωματικά.
Το μυαλό έχει μία δουλειά:
να μείνει ουδέτερο.
Πρακτικά αυτό σημαίνει:
δεν αξιολογείς το σκορ
δεν αναλύεις το λάθος
δεν προβλέπεις τη συνέχεια
Απλώς παρατηρείς.
Αναπνοή φυσική.
Βλέμμα χαμηλά ή στο τραπέζι.
Καμία ιστορία στο κεφάλι.
Γιατί;
Γιατί κάθε σκέψη, ακόμα και «αθώα»,
φορτώνει το νευρικό σύστημα.
Και το παιχνίδι δεν θέλει φορτίο.
Θέλει καθαρότητα.
Αυτό δεν είναι χαλάρωση.
Είναι συντήρηση συγκέντρωσης.
Η ίδια λογική χρησιμοποιείται:
σε αθλήματα υψηλής ακρίβειας
σε περιβάλλοντα με επαναλαμβανόμενη πίεση
όπου το πρόβλημα δεν είναι το ένα λάθος
αλλά η πτώση μετά το λάθος
Το τραπέζι είναι το σημείο εκτέλεσης.
Η καρέκλα είναι το σημείο ρύθμισης.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το.
Αν όχι, προσπέρασέ το.