Αν υπάρχει ένα κοινό λάθος που κάνουμε ξανά και ξανά, στο μπιλιάρδο αλλά και γενικότερα στη ζωή, είναι η εμμονή με το αποτέλεσμα. Θέλουμε να παίξουμε καλύτερα, να κερδίσουμε, να ανεβούμε επίπεδο. Και όσο περισσότερο κολλάμε εκεί, τόσο περισσότερο αγχωνόμαστε.
Το παράδοξο είναι ότι αυτό που κυνηγάμε βρίσκεται πάντα αλλού. Στο μέλλον ή στο παρελθόν. Σπάνια στο τώρα.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε πρόβλημα θέλησης. Έχουμε πρόβλημα κατεύθυνσης. Θέλουμε να βελτιωθούμε, αλλά το μυαλό μας γεμίζει εικόνες από το πώς θα έπρεπε να παίζουμε, πώς θα θέλαμε να είμαστε, τι δείχνουν οι άλλοι. Και κάπου εκεί, η διαδικασία χάνεται.
Αυτό δεν είναι προσωπικό. Είναι ανθρώπινο. Ο τρόπος που ζούμε σήμερα μας σπρώχνει συνεχώς στη σύγκριση και στην προσδοκία. Βλέπουμε αποτελέσματα, στιγμές, κορυφές. Δεν βλέπουμε τη δουλειά από πίσω. Και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να κυνηγάμε εικόνες, όχι πράξεις.
Η επιστήμη της συμπεριφοράς το δείχνει καθαρά: όταν η προσοχή μας είναι διασπασμένη και στραμμένη στο αποτέλεσμα, η εκτέλεση χειροτερεύει. Όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί η προσοχή είναι περιορισμένος πόρος. Όσο τη σκορπάμε, τόσο λιγότερη μένει για αυτό που κάνουμε εκείνη τη στιγμή. Αυτό έχει περιγραφεί ξεκάθαρα και μέσα από τη δουλειά του Daniel Kahneman: ο νους δεν αντέχει πολλά «μέτωπα» ταυτόχρονα.
Το καλό νέο είναι ότι αυτό δεν είναι αδιέξοδο. Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε χαρακτήρα. Δεν χρειάζεται να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Χρειάζεται όμως να αλλάξουμε πού βάζουμε το βάρος.
Όταν αρχίζουμε να αφήνουμε το αποτέλεσμα λίγο στην άκρη και να ρωτάμε πιο συχνά «πώς εκτελώ αυτή τη στιγμή;», κάτι αλλάζει. Ο θόρυβος μειώνεται. Η ένταση πέφτει. Η προσοχή επιστρέφει εκεί που μπορεί πραγματικά να κάνει δουλειά.
Δεν γινόμαστε άτρωτοι. Δεν σταματάμε να κάνουμε λάθη. Αλλά σταματάμε να φοβόμαστε την προπόνηση.
Γιατί όταν καταλάβουμε ότι η βελτίωση δεν ζητά τελειότητα αλλά παρουσία, τότε η προπόνηση παύει να είναι βάρος. Γίνεται χώρος. Χώρος να δοκιμάσουμε, να χαλάσουμε, να ξαναφτιάξουμε. Χώρος όπου δεν κρινόμαστε.
Και κάπου εκεί συμβαίνει κάτι πολύ απλό και πολύ ουσιαστικό: πιάνουμε τη στέκα και παίζουμε. Όχι για να αποδείξουμε κάτι. Όχι για να φτάσουμε κάπου. Αλλά για να εκτελέσουμε αυτό που έχουμε μπροστά μας, όσο καλύτερα μπορούμε σήμερα.
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που έχουμε δει να δουλεύει. Στο μπιλιάρδο. Και στη ζωή.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.