Ο μεγαλύτερος εχθρός της συγκέντρωσης σήμερα δεν είναι ο αντίπαλος. Στις περισσότερες περιπτώσεις βρίσκεται στην τσέπη μας ή στην παλάμη μας.
Τα social media έχουν μπει τόσο βαθιά στην καθημερινότητα, που δύσκολα τα αμφισβητούμε. Δεν τα βλέπουμε πια ως κάτι εξωτερικό. Είναι εκεί κάθε μέρα, σε κάθε κενό, σε κάθε διάλειμμα. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Το πρώτο που κάνουν είναι η σύγκριση. Βλέπεις στιγμές, αποτελέσματα, επιτυχίες, αποσπάσματα. Δεν βλέπεις διαδικασία. Δεν βλέπεις ώρες, λάθη, κόπωση, άγχος. Κι όμως, ο εγκέφαλος συγκρίνει αυτό που ζεις εσύ ολόκληρο με αυτό που βλέπεις κομμένο και φιλτραρισμένο. Αυτό από μόνο του δημιουργεί πίεση και αίσθηση ότι «κάτι μου λείπει».
Το δεύτερο είναι ότι σπάνε την προσοχή. Δεν σε κουράζουν επειδή βλέπεις πολύ. Σε κουράζουν επειδή αλλάζεις συνεχώς εστίαση. Λίγα δευτερόλεπτα εδώ, λίγα εκεί, εικόνα, ήχος, άποψη, αποτέλεσμα. Ο νους μαθαίνει να πηδάει, όχι να μένει. Και όταν έρθει η ώρα να σταθείς πάνω από το τραπέζι, αυτό το μοτίβο σε ακολουθεί.
Στο μπιλιάρδο, όμως, χρειάζεται το αντίθετο. Να μπορείς να είσαι εκεί. Όχι τέλειος. Παρών. Να εκτελέσεις αυτό που ξέρεις, χωρίς να τραβάς μαζί σου όλο τον θόρυβο της ημέρας. Τα social media εκπαιδεύουν τον νου να ζει αλλού. Στο πριν, στο μετά, στη σύγκριση, στο αποτέλεσμα. Όχι στη διαδικασία.
Το θέμα δεν είναι να τα δαιμονοποιήσουμε. Το θέμα είναι να καταλάβουμε τη ζημιά. Όσο περισσότερο γεμίζεις το κεφάλι σου με εικόνες, απόψεις και αποτελέσματα άλλων, τόσο λιγότερος χώρος μένει για τη δική σου διαδικασία. Και χωρίς διαδικασία, δεν υπάρχει σταθερότητα. Υπάρχει μόνο προσπάθεια και ένταση.
Για κάποιον που θέλει να προχωρήσει στο μπιλιάρδο, αυτό σημαίνει κάτι απλό. Όχι περισσότερη σκέψη. Λιγότερους περισπασμούς. Όχι κίνητρο. Ρουτίνα. Να ξέρεις πότε σταματάς να καταναλώνεις και πότε μπαίνεις σε εκτέλεση. Να μην αφήνεις κάθε κενό να γεμίζει αυτόματα με οθόνη.
Αυτό δεν αφορά μόνο το μπιλιάρδο. Αφορά τον τρόπο που ζούμε. Όταν είμαστε συνεχώς μπροστά ή πίσω, σε σύγκριση ή σε προσδοκία, χάνουμε το μόνο σημείο που μπορούμε να κάνουμε κάτι σωστά: το τώρα. Και χωρίς το τώρα, καμία διαδικασία δεν δουλεύει.
Η σταθερότητα δεν χτίζεται με έμπνευση. Χτίζεται με αφαίρεση. Λιγότερος θόρυβος, λιγότερη σύγκριση, λιγότερα ερεθίσματα τη λάθος στιγμή. Όσο πιο καθαρό είναι το περιβάλλον του νου, τόσο πιο εύκολο είναι να εκτελέσεις αυτό που ήδη ξέρεις.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.