Το τουρνουά τελείωσε. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα: πήγες καλά, πήγες μέτρια ή δεν πήγες όπως θα ήθελες. Αυτή τη στιγμή δεν παίζεις. Άρα δεν χρειάζεται ούτε ένταση ούτε αποφάσεις.
Όταν τελειώνει ένας αγώνας ή ένα τουρνουά, υπάρχει χρόνος. Και όπου υπάρχει χρόνος, υπάρχει χώρος για σκέψη. Εκεί συνήθως ξεκινάει το μπέρδεμα. Οι περισσότεροι, μόλις τελειώσει, σκέφτονται το αποτέλεσμα, λένε τι πήγε καλά ή τι πήγε στραβά και προσπαθούν να βγάλουν συμπεράσματα. Το θέμα δεν είναι ότι σκέφτονται. Το θέμα είναι ότι το κάνουν πολύ νωρίς. Έτσι μπερδεύεται το τι έγινε με το πώς έπαιξαν, η σκέψη είναι φορτισμένη και οι αλλαγές που αποφασίζονται συνήθως δεν βοηθάνε.
Στην πραγματικότητα, μόλις τελειώσει το τουρνουά, το αποτέλεσμα κάθεται βαρύ στο μυαλό. Αρχίζει η σύγκριση, η κρίση, και η προσοχή φεύγει από το παιχνίδι και πάει στον εαυτό μας. Ο νους εκείνη τη στιγμή δεν είναι καθαρός. Είτε αμύνεται είτε ενθουσιάζεται. Και στις δύο περιπτώσεις, οι εξηγήσεις που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι αξιόπιστες και τα συμπεράσματα που βγάζουμε είναι συνήθως λάθος.
Εδώ υπάρχει και μια λάθος ιδέα που ακούγεται συχνά. Ότι όλα αυτά είναι για πολύ καλούς παίκτες, ότι χρειάζονται τεράστια εμπειρία ή ότι πρέπει πρώτα να φτάσεις σε ένα επίπεδο για να τα κάνεις. Αυτό δεν ισχύει. Αυτοί οι μηχανισμοί δεν σε κάνουν πιο ταλαντούχο, ούτε πιο έξυπνο, ούτε καλύτερο τεχνικά. Κάνουν κάτι πολύ πιο απλό: μειώνουν τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή σου, δηλαδή το μία παίζω καλά, μία όχι.
Με απλά λόγια, παίζεις αυτό που ήδη ξέρεις πιο συχνά και με λιγότερη φθορά, λιγότερη κατανάλωση ενέργειας και λιγότερο ζόρισμα. Αυτό δεν έχει να κάνει με επίπεδο και δεν αφορά μόνο το μπιλιάρδο. Ισχύει παντού.
Δεν είναι θέμα άποψης. Όταν μετά από έναν αγώνα συνεχίζεις να κρίνεις και να σκέφτεσαι, κουράζεις το μυαλό, μπαίνεις σε περισσότερη σκέψη απ’ όση χρειάζεται και χάνεται η σταθερότητα. Όταν αντίθετα αφήνεις το αποτέλεσμα λίγο στην άκρη και κοιτάς μόνο το πώς έπαιξες, το μυαλό ηρεμεί και η εικόνα καθαρίζει. Λιγότερη σκέψη τη λάθος στιγμή σημαίνει πιο σταθερό παιχνίδι.
Γι’ αυτό και η ανασκόπηση δεν γίνεται για να κρίνεις τον εαυτό σου. Γίνεται για να δεις αν η διαδικασία σου άντεξε. Ρωτάς απλά πού κράτησες τη ρουτίνα σου, πού χάθηκε και σε ποιο σημείο μπήκε σκέψη αντί για διαδικασία. Όχι γιατί κέρδισες, όχι γιατί έχασες, όχι τι έπρεπε να κάνεις αλλιώς.
Μετά, σε ήρεμη στιγμή και στην προπόνηση, διαλέγεις ένα μόνο σημείο που χάλασε. Δεν το αναλύεις. Το κάνεις πιο απλό και πιο μηχανικό. Ο στόχος είναι την επόμενη φορά να γίνει μόνο του, χωρίς σκέψη.
Ο σκοπός δεν είναι να παίζεις τέλεια. Είναι να παίζεις ό,τι μπορείς εκείνη τη στιγμή, χωρίς να καις ενέργεια. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται, το παιχνίδι γίνεται πιο σταθερό και μαζί του αυξάνονται και οι πιθανότητες να έρθει το αποτέλεσμα.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.