Υπάρχει μια ιδιαίτερη στιγμή στο μπιλιάρδο που μπερδεύει ακόμα και έμπειρους παίκτες:παίζεις σωστά, νιώθεις καθαρός, κάνεις αυτά που πρέπει — αλλά το αποτέλεσμα δεν επιβεβαιώνει την εικόνα.
Εκεί ακριβώς εμφανίζεται το μεγαλύτερο ρίσκο.
Όχι επειδή κάτι δεν πάει καλά στο παιχνίδι σου,αλλά επειδή ο νους αρχίζει να ψάχνει λόγο να παρέμβει.
Συνήθως με σκέψεις όπως:«Δεν γίνεται να παίζω έτσι και να μη μου βγαίνει»«Κάτι πρέπει να αλλάξω»«Μήπως χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια;»
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ατυχία. Είναι ότι η ποιότητα εκτέλεσης αρχίζει να συγχέεται με την ανάγκη επιβεβαίωσης.
Όταν παίζεις καλά και το αποτέλεσμα δεν έρχεται, συμβαίνει συχνά το εξής:
αλλάζει ανεπαίσθητα ο ρυθμός
προστίθεται λίγη ένταση
η εκτέλεση παύει να είναι ουδέτερη
Όχι επειδή το θέλεις, αλλά επειδή ο εγκέφαλος αναζητά ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που κάνει και σε αυτό που παίρνει πίσω.
Η γνωστική ψυχολογία δείχνει ότι ο άνθρωπος δυσκολεύεται να συνεχίσει μια σωστή διαδικασίαόταν δεν υπάρχει άμεση ανταμοιβή. Και τότε αρχίζει να “βελτιώνει” κάτι που δεν χρειάζεται βελτίωση.
Στο μπιλιάρδο, αυτή η στιγμή είναι παγίδα υψηλού επιπέδου.
Γιατί:
το πρόβλημα δεν είναι η εκτέλεση
το πρόβλημα είναι η αντοχή στη μη επιβεβαίωση
Η σωστή στάση εδώ δεν είναι να πιέσεις περισσότερο,ούτε να αλλάξεις κάτι “για να γυρίσει”.
Είναι να κρατήσεις ακριβώς την ίδια διαδικασία,με την ίδια ένταση,στον ίδιο ρυθμό,χωρίς να ζητάς τίποτα πίσω.
Το αποτέλεσμα δεν είναι υποχρεωμένο να έρθει τη στιγμή που το αξίζεις. Αλλά η διαδικασία είναι υποχρεωμένη να μείνει καθαρή, αν θέλεις να έρθει κάποια στιγμή.
Αυτή η ικανότητα — να συνεχίζεις να παίζεις σωστά χωρίς επιβεβαίωση —δεν είναι θέμα χαρακτήρα. Είναι δεξιότητα.
Και διαχωρίζει εκείνους που παίζουν καλά περιστασιακάαπό εκείνους που αντέχουν να παίζουν καλά μέχρι να φανεί.
Αν σου φανεί χρήσιμο, κράτησέ το. Αν όχι, προσπέρασέ το.