Στις 6 Μαΐου 1954, ένας 25χρονος φοιτητής Ιατρικής, ο Roger Bannister, κατάφερε κάτι που μέχρι τότε κανένας άνθρωπος δεν είχε πετύχει επίσημα.
Έτρεξε το ένα μίλι σε 3 λεπτά και 59,4 δευτερόλεπτα.
Για χρόνια, το όριο των τεσσάρων λεπτών αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στον στίβο. Πολλοί αθλητές είχαν προσπαθήσει να το ξεπεράσουν, αλλά κανείς δεν τα είχε καταφέρει.
Ο Bannister πίστεψε ότι μπορούσε να το πετύχει. Προπονήθηκε μεθοδικά, έθεσε έναν συγκεκριμένο στόχο και τελικά τον πραγματοποίησε.
Το ενδιαφέρον είναι ότι μόλις 46 ημέρες αργότερα, ο John Landy κατάφερε επίσης να σπάσει το ίδιο όριο.
Τι είχε αλλάξει μέσα σε αυτές τις 46 ημέρες;
Σίγουρα όχι οι φυσικές δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος.
Είχε όμως αποδειχθεί ότι κάτι που μέχρι τότε φαινόταν ακατόρθωτο ήταν τελικά εφικτό.
Και εδώ θέλω να κάνω έναν παραλληλισμό με το μπιλιάρδο.
Πόσες φορές έχουμε ακούσει έναν αθλητή να λέει:
«Δεν μπορώ να κάνω αυτή τη μονοστεκιά».
«Δεν μπορώ να κερδίσω αυτόν τον αντίπαλο».
«Στην προπόνηση τα καταφέρνω, αλλά στον αγώνα δεν μπορώ».
Πόσες από αυτές τις δυσκολίες είναι πραγματικά τεχνικές και πόσες σχετίζονται με αυτό που ο αθλητής πιστεύει ότι μπορεί να καταφέρει;
Στην προπονητική υπάρχει ένα εργαλείο που ονομάζεται δημιουργικός οραματισμός (η συνειδητή νοητική αναπαράσταση μιας ενέργειας πριν την εκτελέσουμε).
Για παράδειγμα, πριν από ένα χτύπημα, ο αθλητής μπορεί να φανταστεί την μπάλα να μπαίνει στην τρύπα, τη διαδρομή της λευκής και την τελική της θέση.
Μπορεί επίσης να φανταστεί τον εαυτό του να ολοκληρώνει μια δύσκολη μονοστεκιά ή να διαχειρίζεται σωστά μια κρίσιμη στιγμή του αγώνα.
Δεν σημαίνει ότι επειδή φαντάστηκε κάτι, θα το πετύχει.
Η τεχνική, η συστηματική προπόνηση και η αγωνιστική εμπειρία παραμένουν απαραίτητες.
Ο οραματισμός όμως μπορεί να βοηθήσει τον αθλητή να προετοιμαστεί καλύτερα για αυτό που πρόκειται να κάνει.
Προσωπικά πιστεύω ότι πολλές φορές δημιουργούμε νοητικές εικόνες χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.
Γιατί λοιπόν να μην προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε αυτή τη δυνατότητα σκόπιμα, με συγκεκριμένο στόχο και υπό τον δικό μας έλεγχο;
Αντί να φανταζόμαστε μόνο τι μπορεί να πάει στραβά, μπορούμε να εξασκούμαστε νοητικά και στο πώς θέλουμε να εκτελέσουμε σωστά.
Δεν χρειάζεται να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Χρειάζεται όμως να μην αποκλείεις κάτι μόνο και μόνο επειδή δεν το έχεις καταφέρει ακόμη.
Αυτή είναι μία από τις πλευρές του νοητικού παιχνιδιού που θα αναπτύξουμε στα επόμενα άρθρα.
Το νοητικό παιχνίδι του μπιλιάρδου — Άρθρο 1